[Fan Fiction] BIGBANG IS VIP!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

WGM Special Part : HBD TOP

 

 

YG Entertainment

 

3 พฤศจิกายน ....เอาไงดี.....พรุ่งนี้วันเกิดสามี

 

 

 

“แย่แน่ๆ....ทำไงดีๆ” ถ้าใครมาเห็นควอน จียง หัวหน้าวงบิ๊กแบงในตอนนี้ ก็คงคิดว่าเขาคงประสาทกินไปแล้ว ร่างผอมเพรียวเดินกัดเล็บวนไปวนมารอบห้องนั่งเล่นของบริษัทไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หากเขายังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้

 

 

“แกเป็นอะไรวะจียง” เพื่อนเตี้ยที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาเงยหน้าขึ้นมองเพียงครู่ ก่อนจะกลับมาให้ความสนใจกับหนังสือในมือต่อ

 

 

“ฉันเป็นอะไร!!! นั่นดิฉันเป็นอะไรวะเตี้ย?” .............เจริญละ......จะรู้ไหมครับเนี่ย

 

 

“ถึงกับสติแตก” ชเว ดองอุคหรือรุ่นพี่รูปงามนาม SE7EN ได้แต่ส่ายหน้าปลงๆ กับท่าทางแบบนั้นของควอน จียง.....แต่ก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้เห็นไอ้มังกรน้อยสติแตกแบบนี้มานานแล้ว

 

 

ลักษณะอย่างนี้ ท่าทางจะไม่พ้นเรื่องของสามีกอลิร่าละสิ

 

 

“ก็.....พรุ่งนี้วันเกิดพี่เทมป์ไง” ......คงไม่ใช่เรื่องแปลกแล้วถ้าได้ยินควอน จียงเรียกชเว ซึงฮยอนว่า “พี่เทมป์” ......แต่ที่แปลกหน่อยก็คือ แก้มเนียนของคุณหัวหน้าวงที่มักจะขึ้นสีระเรื่อทุกครั้งที่เรียกพี่ใหญ่ของวงอย่างนั้น

 

“แล้วยังไงดีละ?” ดองอุคถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากเรียวจะกระตุกยิ้ม....แกเปิดทางให้ฉันเองนะเจ้ามังกร

 

“ก็.....ก็......จะทำยังไงดีล่ะฮะ” คนตัวเล็กกว่าเดินมาทรุดตัวลงที่โซฟาข้างๆ กัน ก่อนที่ใบหน้ากลมๆ จะซุกไปทั่วที่หัวไหล่ของรุ่นพี่

 

“แกไม่รู้ว่าจะให้ของขวัญอะไรไอ้ลิงนั่นใช่ไหม”

 

 

 

เหมือนสวรรค์ส่งพี่ดองอุคมาให้เขาจริงๆ ....ควอน จียงมองใบหน้าสวยได้รูปตรงหน้าด้วยความปลาบปลื้ม .....แต่ไอ้ลักษณะมาทำตาแบ๊วปริบๆ โดยที่มือเกาะชายเสื้อของรุ่นพี่เอาไว้ด้วยเนี่ย.....คือมัน......ก็น่ารักนะ.....แต่ซ้อ 7 ไม่ชินวะ

 

 

“เลิกทำหน้าแบบนั้นใส่ฉันด้วย ขนลุก”

 

“เอาไว้อ้อนสามีกอลิร่าแกคนเดียวเหอะวะจียง....บรื๋อ.....เห็นแล้วอดขนลุกไม่ได้” ยองเบพูดตามที่รู้สึกจริงๆ เพราะตอนนี้เขารู้สึกได้ถึงขนที่ท้ายทอยกำลังลุกซู่

 

 

“ช่วยกันคิดหน่อยดิ เตี้ย.....พี่ดองอุคฮะ”

 

“แค่ซื้อของขวัญ......มันทำยังกะหุ้นบริษัทตก.....” ยองเบแอบจิกด้วยหาตาเล็กน้อย แล้วเขาก็เลือกที่จะสนใจหนังสือในมือดีกว่า

 

“ฉันเครียดจริงนะเว้ย!!! ก็พี่เทมป์อะ....”

 

“ไอ้พี่เทมป์ของแกมันยังไงห๊ะจียง” ดองอุคแทบจะกลั้นยิ้มของตัวเองไว้ไม่อยู่ ......ก็อาการอย่างนี้ของจียงมันเข้าทางเขาเลยนะสิ

 

 

 

“ก็.....พี่เทมป์มีทุกอย่างที่ต้องการแล้วนี่ ......พอถึงวันเกิดก็เลยไม่รู้ว่าจะให้อะไรนี่ฮะ” ......แหม่ชเว ซึงฮยอนเอ๊ย ......แกมันเป็นกอลิร่าที่น่าอิจฉาจริงๆ หว่ะ......ก็มุมนี้ของควอน จียง....มันน่ารักชะมัด

 

“แกก็เลยดิ้นพลาดๆ อย่างนี้เนี่ยนะ” หัวหน้าวงบิ๊กแบงที่ดูจะเป็นผู้ใหญ่และเป็นผู้นำเสมอ ในตอนนี้เป็นเพียงเด็กน้อยที่เอาแต่ก้มหน้านิ่งๆ .......เอาวะ......ท่าทางมันจะเครียดจริง......อย่างนี้รุ่นพี่ที่ดีก็ต้องช่วยรุ่นน้องใช่ไหม

 

 

“จียง.....ไอ้ท็อปมันยังมีสิ่งหนึ่งที่มันอยากได้มากกกก แต่จนถึงวันนี้มันก็ยังไม่ได้ครอบครองซะที แกก็น่าจะรู้ดีกว่าเพื่อนนี่นา” คำพูดของซ้อ 7 ทำเอาควอน จียงคิ้วขมวด อะไรที่เขาน่าจะรู้ดีกว่าเพื่อน?.....อะไร?

 

“อะไรฮะพี่?”

 

 

 

“.......แกไง”

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++

 

 

 

ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่ใหญ่และไม่เล็กนัก ห้องที่มีผู้ชายเก็บเนื้อเก็บตัวคนหนึ่งยึดเป็นที่หลับนอน กิน และทำงานไปเป็นที่เรียบร้อย.....และตอนนี้เขา.....ปาร์ค เท็ดดี้ กำลังเคี้ยวหมากฝรั่งมองหน้ารุ่นน้องกอลิร่านั่งหน้าเครียด.....ใบหน้าที่ซูบผอมลงหลังจากการลดน้ำหนักอย่างหนักหน่วงทำให้ชเว ซึงฮยอนกลายเป็นผู้ชายผอมสูงที่โคตรเท่....ไม่ว่าจะขยับไปทางไหน แน่นอนว่าเขาเป็นที่สนใจ.....

 

 

แต่ไอ้อาการที่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด เหงื่อตก มือเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทั้งๆ ที่อยู่ในห้องที่มีอุณหภูมิน้อยกว่า 20 องศานี่มันยังไงยังไงอยู่นะ

 

 

“แกอย่าบอกนะว่าที่แกมาหลบอยู่ที่นี่เพราะเครียดเรื่องเมียแก”

 

“ตรงประเด็นเลยพี่....ผม....อีกอย่าง.....ผมคือ....ผมไม่อยากร่วมรายการบ้าๆ นั่นแล้ว” ซึงฮยอนผุดลุกขึ้นมาเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ตั้งแต่ที่เดินเข้ามาในห้องนี้ แต่ครั้งนี้....เริ่มพูดแล้วแฮะ

 

 

“ทำไมล่ะ ก็เห็นแกสองคนสนุกดีออก.....ไหงอยู่ดีๆ ถึงอยากเลิกล่ะ”

 

“ผม......ผมกลัวจะห้ามตัวเองไม่ให้มันถลำกับจียงไปมากกว่านี้ไม่ได้อะพี่”

 

 

ดูมัน!!! แล้วที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ไม่เรียกว่า “ถลำ” ก็คงจะเป็น “หลงเมียหัวปักหัวปำ” ได้แล้วมั้ง

 

 

“สรุปว่าแกรักไอ้มังกรนั่นจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?” ปาร์ค เท็ดดี้แอบยิ้มกริ่มในขณะที่อีกคนเอาแต่ก้มหน้าก้มตา เดินไปเดินมาอยู่ในห้องอัด

 

“ผมว่า.....ผมดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นแหละครับพี่.....โธ่.....ผม.....โห่ย.....ไม่น่าเลย”

 

“ไม่น่าเลยนี่หมายความว่าอะไรวะไอ้ลิง?”

 

 

“แกคิดดีๆ ซึงฮยอน พี่จะบอกอะไรให้นะ .......หัวใจ.......มันห้ามที่จะรักใครไม่ได้หรอก แล้วถ้าแกสองคนถูกกำหนดมาให้รักกันแล้ว......ถึงแกจะหนียังไงแกก็รักจียงอยู่ดี”

 

 

“.......ครับ......แต่ผมเริ่มกลัว.....กลัวว่าผมเองนี่แหละ ที่จะหยุดตัวเองไม่ให้สัมผัสเขามากกว่านี้ไม่ได้” ซึงฮยอนทิ้งตัวลงที่โซฟายาวก่อนจะเหยียดยาวเต็มความสูง

 

 

......ความคิดแบบนี้มันอาชญากรแล้วนะ ......ซึงฮยอนเคยจินตนาการหลายครั้งต่อหลายครั้งว่าเขาได้กดร่างเรียวเล็กนั่นไว้กับเตียงกว้าง โอบกอดประคองกันและกัน มือของเขาลูบไล้ไปพร้อมกับริมฝีปากที่พรมจูบไปทั่วทุกอนูบนร่างสวย ขาเรียวขาวที่อ้ากว้างค่อยๆ กลืนกินร่างของเขาให้แทรกกายเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน เสียงเรียกร้องจากริมฝีปากคู่สวย ออดอ้อนให้เขาทำรักครั้งแล้วครั้งเล่า และเขาก็ทำย้ำอยู่อย่างนั้น ....กดกอดและพรมจูบไปทั่วลำคอขาวเนียน

 

 

 

พระเจ้า!!!

 

 

ชเว ซึงฮยอนหยุดตัวเองไม่ได้แน่ และในทุกครั้งที่เขาเพียรพยายามที่จะหยุดความคิดนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าความต้องการนั้นได้ถลำลึกลงไปจนสุดกู่มากขึ้นเท่าทวี

 

 

เขาต้องการควอน จียง......ต้องการมากกว่าสิ่งใดในโลก 

 

 

 

“ท๊อปเอ๊ย หยุดไม่ได้ก็ไม่ต้องหยุด ทนไม่ได้ก็ไม่ต้องทน.....ตัวเล็กๆ บางๆ อย่างนั้น แค่จับกดลงกับเตียง ใช้กำลังนิดหน่อยในช่วงแรก ....เดี๋ยวพอเครื่องติด ....แกนั่นแหละที่อาจจะโดนคุมเกมซะเอง”

 

 

++++++++++++++++++++++

 

 

เสียตัว....เป็นเมียลิง

 

 

 

ไม่ใช่!!!! เป็นเมียพี่ท๊อปต่างหาก

 

 

แต่....มันจะดีเหรอ? รัก......รักเหรอ?

 

 

 

แน่นอน.....ควอน จียงรักชเว ซึงฮยอน ....ในตอนแรกเขาอาจจะไม่มั่นใจ.....แต่ในตอนนี้เขาตอบได้เต็มปากเต็มตำว่าเขารักผู้ชายคนนี้ เขารักชเว ซึงฮยอน......รักอย่างที่คนคนหนึ่งจะมีความรู้สึกพิเศษให้กับคนอีกคนหนึ่ง และสามารถมีให้ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น .....พี่เทมป์คือคนคนนั้น.....ไม่ต้องคิดให้เสียเวลาเลย

 

 

“แต่พี่ดองอุคฮะ คือ....”

 

“ฉันเปล่าชักจูงนะ เพียงแค่บอกแกเฉยๆ ก็เห็นกันอยู่ว่าท๊อปมันรักแกแล้วก็ถนอมแกมาก มันไม่ใช่สิ่งที่ทางรายการแต่งงานอะไรนั่นจัดฉากให้ แต่ความรู้สึกของพวกแกสองคนมันมีมาก่อนหน้านั้น รายการอะไรนั่นเป็นแค่ตัวกลางที่ทำให้ความรู้สึกของแกเด่นชัดออกมาเท่านั้นเอง .......ถ้าไม่เชื่อแกก็ลองกลับไปดูเทปเก่าๆ ของพวกแกสิ ตั้งแต่เทปแรกจนถึงเทปสุดท้าย แล้วแกก็จะได้คำตอบ” ดองอุคยิ้มบางๆ ให้จียง......โดยที่คนตัวเล็กกว่าก็ไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มของรุ่นพี่ที่เคารพของเขาน่ะ....มันอาบยาพิษชัดๆ

 

 

ไอ้เรื่องแบบนี้ขอให้บอกชเว ดองอุคชอบงานแม่สื่ออยู่แล้ว.......และยิ่งยุให้คนเสียตัวอย่างนี้ งานถนัดเลยแหละ

 

 

“มันก็จริงอย่างที่พี่ดองอุคว่านะ แต่ถ้าแกไม่ได้รักท๊อปฮยอง แกก็ไม่จำเป็นต้องยอมขนาดนั้นวะเพื่อน แกก็แค่หาของเล่นอะไรสักอย่างที่แปลกๆ ให้......แค่นั้นก็พอแล้ว” ยองเบเหลือบสายตาไปหารุ่นพี่ที่เคารพครู่หนึ่ง ก็จับความหมายในรอยยิ้มนั่นได้ไม่ยาก

 

 

และเขาเองก็คิดไม่แตกต่างกัน ......ถึงเวลาที่ควอน จียงจะได้เป็นภรรยาลิงโดยสมบูรณ์แล้วล่ะ

 

 

“ละ...แล้ว.....ผมต้องทำยังไงบ้างฮะ”

 

“อย่างแรกจียง.....ทำใจ”

 

 

ดองอุคพูดแค่นั้นก่อนยิ้มจางๆ รอให้คนตัวน้อยอยากรู้จนเป็นฝ่ายถามเองเสียก่อนดีกว่า บอกหมดไปในครั้งเดียว....มันไม่สนุกเท่าไหร่

 

 

“ทำใจ คือ...ยังไงอะพี่”

 

“เพราะถ้าแกได้ลองเสียตัวให้ไอ้ลิงนั่นไปแล้ว....รับรองแกได้ยอมเสียตัวให้มันอีกแน่ และแน่นอนว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไป ......ถึงแกจะเป็นผู้ชาย แต่ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิงของมัน แกจะยอมรับได้ไหม?”

 

 

นั่นมันหมายถึงศักดิ์ศรีลูกผู้ชายเลยนะ.....แต่ถ้าให้เลือกศักดิ์ศรีกับพี่เทมป์ เขาก็ต้องเลือกพี่เทมป์ก่อนอยู่แล้ว.....และควอน จียงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่นกับคำตอบในหัวใจของเขาเอง

 

 

“แล้ว....ขั้นต่อไปละฮะ”

 

 

“พอทำใจได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปก็คือ.....เสียตัว”

 

 

 

ไอ้ขั้นตอนนี้นะแหละ .....ที่ควอน จียงกลัวที่สุด

 

 

+++++++++++++++++++++++

 

 

ค่ำวันนั้น

 

“...เอ่อ.....พี่เทมป์” มือขาวสะกิดยิกๆ ที่หัวไหล่ เพื่อดึงความสนใจของพี่ใหญ่ที่กำลังนั่งเชียร์เจ้าเตี้ยหัวแห้วกับไอ้โดราแดซองเล่นเกมส์แข่งกัน พ่วงด้วยมักเน่ที่ตอนนี้ตัวมันเริ่มจะไม่ใช่มักเน่แล้วอยู่ข้างๆ .....แต่เจ้ามักเน่มันไม่ได้สนเกมส์ในจอสี่เหลี่ยมนั่นเลย เพราะมันเอาแต่นั่งกดมือถือแชทกับสาวโดยไม่สนใจพี่ๆ แม้แต่น้อย

 

 

“ว่าไง...หืม? มานั่งกับพี่ไหม?” ซึงฮยอนว่าพลางเอื้อมมือไปจับเอาข้อมือเล็ก  พยายามจะดึงให้ภรรยามานั่งอยู่บนตัก แต่ก็ดูเหมือนจียงจะเล่นตัวเป็นพิเศษ

 

“...แค่อยากคุยด้วย แต่ไปในห้องได้ไหม?” ใบหน้าเรียวเล็กขึ้นสีระเรื่ออย่างน่าประหลาดใจ พี่ใหญ่ของวงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร .....ก็แค่เห็นว่า จียงที่ขี้อาย ก็น่ารักไปอีกแบบ

 

“เอาสิ” ร่างสูงโปร่งยืนขึ้นพลางตบไหล่ของสองหนุ่มที่นั่งเล่นเกมส์เบาๆ ก่อนเดินตามคนตัวเล็กไปยังห้องนอนที่เป็นส่วนตัวของร่างเบื้องหน้า

 

 

แกร๊ก

 

 

ซึงฮยอนที่เดินตามเข้าไปในห้องเลือกที่จะล็อคประตูเสียให้สิ้นเรื่อง เพราะขืนไม่ล็อคเดี๋ยวเจ้าสามตัวนั้นก็หาเรื่องเข้ามาขัดจังหวะเขาอยู่เรื่อย แล้วเรื่องอะไรคราวนี้จะยอมให้มาล่ะ

 

 

“ว่าไงตัวเล็ก...มีเรื่องอะไรรึเปล่า เจ้าสามคนนั้นถึงรู้ไม่ได้”

 

“ไม่ใช่ฮะ.....เพียงแค่ เอ่อ .....ข้างนอกมันเสียงดัง” คนตัวน้อยเดินมานั่งลงที่ปลายเตียงพลางตบเบาๆ ที่พื้นที่ว่างข้างกาย ไม่นานสามีของเขาก็เดินมานั่งตรงนั้นเรียบร้อย

 

“แต่ก่อนคุย....พี่ขอจูบหน่อยได้ไหม วันนี้ทั้งวันคุณสามียังไม่ได้แตะต้องคุณภรรยาเลย คิดถึ้งงงงง คิดถึง” จะว่ายังไงดีชเว ซึงฮยอนก็เป็นพวกปากว่ามือถึงอยู่แล้วด้วย ยังไม่ทันได้คำอนุญาตมือใหญ่ก็รั้งเอาร่างเล็ก เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด ริมฝีปากหยักพรมจูบไปทั่วใบหน้าสวย ก่อนจะละออกมาอย่างสุดเสียดาย....

 

 

แต่ที่ทำไปนั้น....มันก็มากเกินขอบเขตแล้ว ....และก็เป็นมานานแล้วด้วย

 

 

“หายคิดถึงยัง?”

 

“จริงๆ ก็ยังนะ แต่ถ้าไม่หยุดเดี๋ยวจะไม่ได้คุยกันพอดี” ใบหน้าคมยิ้มกรุ้มกริ่ม เฝ้ามองใบหน้าและแววตาที่เอียงอายของภรรยาตัวเล็กอย่างสุขใจ

 

 

“เทมป์....เอ่อพี่เทมป์.....คือ...”

 

“คือ?...”

 

“วันพรุ่งนี้น่ะฮะ” แววตาหวานที่ช้อนขึ้นมองพอดีทำเอาพี่ใหญ่แห่งวงบิ๊กแบงถึงกับใจแกว่ง ....นะ....น่ารัก

 

 

“อ้อ.....พรุ่งนี้พี่ต้องเดินทางไปก่อนสินะ พี่เสียใจมากที่เราไม่ได้ไปเที่ยวเดียวกัน ไม่รู้ท่านประธานคิดยังไง แยกกันไปหมดเลย หรือว่ากลัวว่าเราจะเด่นเกินไปงั้นเหรอ”

 

 

........ไอ้ลิงเผือก........ควอน จียงได้แต่กร่นด่าอยู่ในใจ มันจะมาคุยเรื่องงานให้เสียฟิลล์ทำไมตอนนี้วะ

 

 

“คงงั้นมั้ง ทั้งเรื่องข่าวของฉัน แล้วก็เรื่องที่แดซองจะไปกับเราด้วย” ........โอเค ชเว ซึงฮยอน ตอนนี้....งอน ....นอยด์!!!

 

“แต่ของพี่ไปเที่ยวเช้าสุดเลยอะ ไม่ยุติธรรม .....แล้วไหงมันง่วงอย่างนี้วะเนี่ย” และก็ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ เพราะเล่นหาวเอาๆ เสียจนน้ำตาไหล มองออกเลยว่าต้องการที่จะพักผ่อนแล้ว

 

 

“งั้นนอนเถอะฮะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไม่ตื่น” จียงลอบถอนหายใจอย่างสุดเซ็ง ......อุตส่าห์เตรียมตัวเตรียมใจไว้พร้อมแล้ว.....ไอ้ลิงเผือกมันดันง่วงซะนี่!!!!

 

“งั้นคืนนี้ให้พี่นอนกอดตัวเล็กได้ไหม .....นะ...นะ” เฮ้ย!!! น้อยๆ หน่อยคนกำลังงอนนะเว้ย....แล้วดูมัน.....อย่ามาง้อให้ยากเลย!!!

 

 

“พี่เทมป์จะนอนที่นี่เหรอ?” แอ๊บ.....ควอน จียงมันแอ๊บถามให้ดูอินโนเซ็นต์น่ารักเฉยๆ หรอก ในใจจริงๆ อยากทำมากกว่านอนกอดด้วยซ้ำ

 

“มีเมีย....ก็ต้องนอนกอดเมียสิ”

 

 

 

......โอเค.......ยอม.....

 

ให้มันได้อย่างนี้สิควอน จียง!!!

 

 

 

“พี่เทมป์” เสียงอู้อี้จากคนในอ้อมกอดทำให้พี่ใหญ่ของวงปรือตาขึ้นมาเล็กน้อย พลางกดจมูกและริมฝีปากลงกับกลุ่มผมนุ่มเป็นการตอบรับ ....และการตอบรับเช่นนั้นก็เรียกรอยยิ้มของหัวหน้าวงได้เป็นอย่างดีเสียด้วย

 

 

“พรุ่งนี้วันเกิดพี่เทมป์นะ....อยากได้อะไรรึเปล่า?”

 

 

เงียบ......นิ่ง......อย่าบอกเชียวนะ ว่าไอ้ลิงเผือกมันหลับไปแล้วนะ

 

 

“....พี่เทมป์?”

 

 

“คอวน จียง......พี่อยากได้ทั้งหมดของควอน จียง” .....เหมือนจะเป็นเพียงพึมพำเพียงแผ่วเบา หากแต่กลับดังกังวาลอยู่ในหัวใจของหัวหน้าวงตัวน้อย

 

 

คืนนี้...สองพี่ใหญ่แห่งบิ๊กแบงคงจะนอนหลับฝันดี

 

 

++++++++++++++++++++++++++++

 

 

“พี่ยองเบ....พี่เขาหายเข้าห้องไปนานแล้วนะพี่ ......เราไม่ตามไปแอบฟังหน่อยเหรอ?” ซึงรีเหล่สายตาไปที่ประตูห้องนอนของหัวหน้าวงด้วยความสงสัย สตรองเบบี้อยากมีข่าวอัพเดตรายงานท่านประธานจริงๆ นะพี่น้อง

 

“ปล่อยไปเหอะ อย่างมากคืนนี้ก็ได้แค่นอนกอดกันเท่านั้นแหละ”

 

“ทำไมพี่รู้อะ”

 

“อีกไม่กี่ชั่วโมงท๊อปฮยองก็บินแล้ว”

 

 

คำตอบของทง ยองเบแก้ข้อสงสัยของมักเน่ได้เป็นอย่างดี ก่อนที่โดราแดซองจะคิดได้ว่าพวกเขาเองก็ต้องเดินทางเหมือนกันนี่ ถึงจะเป็นคนละเที่ยวบินก็เถอะ

 

 

“งั้นพวกเราก็ไปนอนกันบ้างดีกว่า....เดี๋ยวไม่ตื่น” ว่าแล้วมันเก็บข้าวของทุกอย่างเสร็จสรรพ ก่อนจะลากยองเบกลับห้องพักของพวกเขาที่อยู่คนละชั้น ส่วนเจ้าหนูสตองเบบี้ก็อดทนต่อความสงสัยในใจไม่ไหว ค่อยๆ เอาใบหูแนบลงกับประตูห้องของหัวหน้าวง เงี่ยฟังจนมั่นใจว่าไม่มีกิจกรรมยามวิกาลใดๆ เกิดขึ้นนั่นแหละ พ่อหนุ่มถึงยอมกลับห้องนอนของตัวเองบ้าง

 

 

......ว้า......สตองเบบี้ไม่มีความอัพเดตไปรายงานเลย....

 

 

++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 เช้าวันที่ 4 พฤศจิกายน 2554

 

 

“จียง....ตัวเล็กครับ....พี่ไปแล้วนะ”

 

 

“พี่เทมป์!!” ควอน จียงสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะเหลียวมองไปรอบๆ ตัว ......พี่เทมป์ไปแล้ว....ตื่นไม่ทันไปส่งจริงๆ ด้วย

 

“แล้วก็ไม่ปลุกกันบ้างเลย....ไอ้กอลิร่ายักษ์ ไอ้ลิงเผือก....ไอ้.....ไอ้หล่อเอ๊ย!” มือน้อยฉวยเอานาฬิกาปลุกที่หัวเตียงมากดปิดเสีย ก่อนมันจะแผดเสียงที่น่ารำราญ .....ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้จะตื่นก่อนที่นาฬิกาจะปลุก

 

 

เพราะไอ้ลิงบ้านั่นแท้ๆ

 

 

ก๊อกๆๆ

 

 

“พี่จียงตื่นรึยังครับ อีกหนึ่งชั่วโมงเราต้องถึงบริษัทแล้วนะคร้าบบบบบ”

 

“ตื่นแล้วๆ ขอบใจนะซึงรี” ร่างผอมเพรียวบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบไปเป็นโน๊ตใบเล็กที่แปะอยู่กับโทรศัพท์มือเครื่องสวย

 

 

 

......รีบๆ ตามมานะ พี่คิดถึง.....

 

 

แค่คำไม่กี่คำในกระดาษแผ่นเล็กๆ ทำไมทำให้ควอน จียงใจเต้นได้ขนาดนี้หว่า....ท่าจะแย่แล้วล่ะ

 

 

++++++++++++++++++++

 

 

ลอนดอน

 

 

“/เฮ้ท๊อป แกรู้เรื่องที่จียงเที่ยวถามคนไปทั่วบริษัทรึเปล่า?/” เสียงจากปลายสายที่โซลของรุ่นพี่ที่เคารพยิ่งสร้างความสงสัยให้แก่ชเว ซึงฮยอนไม่น้อย .....ถามคนทั้งบริษัท ทำไมเขาไม่รู้เรื่องเลย

 

“ไม่รู้ครับพี่”

 

“/อ้าวเหรอ นึกว่ารู้แล้วซะอีก/” เสียงหัวเราะเบาๆ ที่ตามมายิ่งทำให้คิ้วเข้มแทบจะขมวดเป็นปม ....รู้อะไรทำไมไม่รีบบอกกันล่ะเนี่ย

 

“พี่เท็ดดี้ที่เคารพครับ....มาถึงขนาดนี้แล้วก็บอกผมหน่อยสิครับ”

 

“/วันนี้วันเกิดแกไม่ใช่รึไง?/” ....ก็ใช่ครับพี่ แล้วไงต่อล่ะ?

 

“...พี่เท็ดดี้”

 

 

 

“/เออๆ บอกก็ได้ ......มันเครียดเรื่องของขวัญวันเกิดแกนั่นแหละ/” คำบอกกล่าวของโปรดิวเซอร์หลักของค่ายทำให้ชายหนุ่มคิดถึงคืนวันก่อนนอนตามเวลาเกาหลีที่ผ่านมา.....เหมือนจะจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าจียงเองก็ถามเขาเหมือนกันว่า เขาอยากได้อะไร......ตอนนั้นเขาตอบว่าอะไรหว่า?

 

“แล้วตอนนี้จียงบินมาที่ลอนดอนรึยังครับ”

 

“/ยังเลย มันเพิ่งเดินออกจากห้องพี่ไปเมื่อกี้เนี่ย เห็นว่าอีกสองชั่วโมงจะไปละ/” เท็ดดี้ออกจะขัดใจเล็กน้อยที่ไอ้รุ่นน้องหน้าลิงมันไม่ถามต่อเรื่องจียง....ได้......ถ้ามันไม่ถาม.....บอกเองก็ได้วะ

 

 

“/ท๊อป....ลืมบอกแกไปอย่างนึงวะ/”

 

“อะไรครับพี่”

 

“/จียงมันบอกว่ามันงอนแกอยู่นะ/”

 

“.....งอนผม?”

 

“/แหง เป็นใครใครก็งอนเว้ย มันอุตส่าห์เตรียมของขวัญวันเกิดให้ แต่แกดันง่วงนอนหนีมันอย่างนั้น จียงมันเสียเซลล์หมด/”

 

 

“ของขวัญวันเกิด?.....”

 

“/ก็ที่แกอยากได้ไง มันเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว......ไปทวงเอาอยู่ลอนดอนแล้วกัน/”

 

 

 

ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด

 

 

......อะไรของเขาวะเนี่ย

 

 

“จียงเตรียมอะไรไว้ให้? ตั้งแต่เมื่อคืนก่อนเลยเหรอ?”

 

 

ชายหนุ่มพยายามอย่างมากที่จะทบทวนเรื่องราวในคืนนั้น หลังจากที่นั่งดูเจ้ายองเบกับแดซองเล่นเกมส์...ตามจียงไปที่ห้องนอน.....แล้วก็.....

 

 

“พรุ่งนี้วันเกิดพี่เทมป์นะ....อยากได้อะไรรึเปล่า?”

 

 

“คอวน จียง......พี่อยากได้ทั้งหมดของควอน จียง”

 

 

 

“ชิบหาย!!”

 

 

....ก็ที่แกอยากได้ไง มันเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว......ไปทวงเอาอยู่ลอนดอนแล้วกัน....

 

 

“หวังว่าคงไม่เอาจริงใช่ไหม.....จียง” .....เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ เขาต้องหยุดตัวเองต่อไปไม่ได้แน่ๆ

 

++++++++++++++++++++++++++++

 

 

จียงมาถึงลอนดอนแล้ว

 

 

.....แต่คนตัวเล็กเอาแต่เก็บตัวเงียบๆ อยู่ในห้อง อีกหลายชั่วโมงต่อมาสมาชิกบิ๊กแบงก็ตามมาจนครบ และเป็นไปตามที่ซึงฮยอนคาดเอาไว้ไม่มีผิด จียงลากเจ้ามักเน่ไปพักด้วย แดซองอยู่ห้องเดียวกับยองเบ ....และเขา นอนคนเดียวตามเสต๊ป คนตัวเล็กไม่ยอมออกมาเจอหน้าเขาเลยจนถึงเวลาอาหารเย็นในห้องบุ๊ฟเฟ่ของโรงแรมนั่นแหละ

 

 

“จียง....เอานี่ไหม?” ชายหนุ่มพยายามที่จะตักอาหารใส่จานของคนตัวน้อย แต่จียงก็ดูเหมือนจะไม่สนใจเขาเท่าไหร่

 

“ไม่เป็นไรฮะพี่เทมป์ เดี๋ยวตักเอง”

 

 

.....งอนอย่างที่พี่เท็ดดี้บอกจริงๆ อะ?......ไม่จริงมั้ง

 

 

“ท๊อปฮยองๆ ไอ้นี่อะไรหว่า” แดซองสะกิดพี่ใหญ่เบาๆ ก่อนจะลากออกมาให้ห่างจากพี่จียง

 

 

“ฮยอง.....พี่จียงงอนฮยองอยู่ ยังไงรีบๆ ง้อนะเดี๋ยวพรุ่งนี้ไปออกงานหน้าจะหงิกเป็นตูดอีก” แดซองเหลือบมองหัวหน้าวงที่ซ่อนใบหน้าอยู่ในฮู๊ดอย่างเกร็งๆ

 

“งอนจริงดิ? เรื่องอะไรวะแดซอง” ซึงฮยอนได้แต่สวดภาวนาอยู่ในใจว่าขออย่าให้เป็นอย่างที่คิด

 

“ไม่รู้ดิ ....ตอนเช้าก็เห็นดีๆ นะพี่พอไปบริษัทเท่านั้นแหละ....หายไปกับซ้อเจ็ดเกือบครึ่งชั่วโมง พอกลับมาก็เป็นอย่างนี้แล้ว” .......ได้ความละ.......ชเว ดองอุคตัวดีนี่เอง

 

“ขอบใจวะแดซอง” ซึงฮยอนตบไหล่น้องรักเบาๆ ก่อนจะรีบรุดหน้าทำแต้ม.....แต่จนแล้วจนรอด ควอน จียงก็ยังคงเฉยชากับเขาอยู่.....หรือจียงจะไม่เห็นโน๊ต เป็นไปไม่ได้เขาติดเอาไว้กับมือถือเลยนะ

 

 

 

“จียง......งอนอะไรคนดี...ตัวเล็กจ๋าหันมาหาพี่หน่อย”

 

“อิ่มแล้ว........ไปนอนนะง่วง” หัวหน้าวงตัวน้อยหันไปบอกเพื่อนเตี้ยโดยไม่สนใจลิงยักษ์ข้างกายแม้แต่น้อย และนั่นก็ทำเอาชเว ซึงฮยอนใจแป้วจนติดลบ .......ไม่รู้จะทำยังไงแล้วนะ

 

 

“เอาไงดีละทีนี้....ยองเบ....บอกมาดิ๊จียงเป็นอะไร”

 

“เอ่อ....ฮยอง.....ผมถูกมันสั่งเก็บแน่ถ้าพูดออกไป ผมขอโทษนะครับ” ว่าแล้วทง ยองเบก็ลุกเดินไปตักอาหารเอาดื้อๆ

 

 

“เยี่ยมเลย...”

 

 

“ท๊อปฮยอง วันนี้ก่อนออกจากห้องพัก พี่จียงพูดว่าถ้าพี่ไม่ง้อเขาอีกนะ เขาจะไม่หายงอนแหละ” ซึงรีแอบกระซิบคนเป็นพี่เบาๆ

 

“ที่ทำอยู่ตลอดเนี่ยทั้งวันเนี่ยยังไม่พออีกเหรอวะ อะไรจะขี้งอนขนาดนี้เนี่ย”

 

“ฮยองง้อไม่ถูกจุดเองต่างหาก”

 

“.........ของขวัญวันเกิด?” ......อย่าให้เป็นเรื่องนี้เด็ดขาดนะ

 

 

“คงใช่อะพี่ พี่จียงงอนอยู่เรื่องเดียวนี่แหละ เห็นเขาพูดๆ กันในบริษัทก่อนมา เหมือนว่าพี่จียงจะเตรียมของขวัญวันเกิดไว้พี่ แต่พี่ไม่สนใจเขาเลย”

 

“ชิบหายแล้ว....” ของจริงเหรอเนี่ย .....แล้วอย่างนี้ชเว ซึงฮยอนจะเอาไงดีหนอ?

 

 

 

“มักเน่......นี่เบอร์โทรศัพท์ของศิลปินสาวสวยคนหนึ่งที่เขาฝากฉันมาให้แก .....คืนนี้พี่อุทิศห้องพี่ให้ เดี๋ยวพี่ขนของไปฝากไว้ห้องเจ้าแดซอง ......ตามสบายนะน้อง ถือซะว่าเป็นการตอบแทน” กระดาษใบน้อยถูกยัดลงที่มือของอีกคนที่เอาแต่ยิ้มกริ่ม

 

“ในเมื่อของตอบแทนฮยองน่าสนซะขนาดนี้......ผมคงปฏิเสธไม่ลงอะครับ....แต่พี่ก็ออมมือกับพี่จียงหน่อยนะ รายนั้นยิ่งกังวลๆ อยู่ด้วยว่าตัวเองจะไหวรึเปล่า” น้องเล็กมันพูดมีเลศนัยให้สงสัยแล้วก็เดินหนีออกจากห้องอาหารไปดื้อๆ พร้อมกับเบอร์โทรศัพท์ที่ได้มาใหม่

 

 

ทิ้งระเบิดให้พี่แล้วหนีไปหน้าตาเฉย

 

 

.......กังวลๆ ว่าตัวเองจะไหวหรือไม่ไหว.......จริงสินะ.......จียงเคยอาบน้ำให้เขานี่นา ก็ต้องเห็นเทมป์น้อยๆ ของเขาแล้วนี่ มันก็.....เอิ่ม.....

 

 

++++++++++++++++++++++++

 

 

ค่ำวันนั้น

 

“หายไปกับสาวทางไหนมาไอ้น้องวิคทอรี่.....ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ พอโตเข้าหน่อยก็เที่ยวจีบสาวไปทั่ว พี่เห็นนะว่าวันนี้แกนัวเนียกับแม่สาวอกบึ้มอยู่ริมสระว่ายน้ำตอนช่วงบ่ายน่ะ ไอ้ทำน่ะทำได้ แต่ระวังภาพหลุดก็พอ หัดไปทำในที่ลับตาคนบ้างเว๊ย ไม่ใช่ฟัดกันโชว์โลกแบบนี้” ควอน จียงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำพอดีกับที่ประตูห้องเปิดเข้ามา ด้วยสัญชาตญาณของผู้เป็นหัวหน้าและเป็นพี่ เขาก็ต้องดุเมื่อน้องทำผิด

 

 

แต่เอ๊ะ......กลิ่นแบบนี้ไม่ใช่มักเน่!!!

 

 

มันคุ้นกว่านั้น......กลิ่นที่สัมผัสในทุกๆ คืน

 

 

“......พี่เทมป์” ริมฝีปากเรียวพึมพำออกมาเบาๆ มือน้อยที่กำลังเช็ดศรีษะหยุดค้าง ก่อนสัมผัสได้ถึงแขนแกร่งที่โอบรัดร่างกายของเขาเข้าไปแนบชิด กลิ่นสบู่ที่เขาเป็นคนเลือกเองจากร่างใหญ่.....ทำไมจะจำไม่ได้ว่าเป็นกลิ่นของใคร

 

 

“จียง...” .......อย่าเพิ่งใจอ่อนควอน จียง.......งอนไปก่อน......งอนสิวะ

 

“พี่เทมป์กลับห้องพี่เถอะฮะ เดี๋ยวซึงรีก็กลับมาแล้ว”

 

“ซึงรีไม่กลับมาหรอก.....น้องมันไปนอนห้องพี่เรียบร้อยแล้ว” ริมฝีปากหยักกดจูบที่หางคิ้วอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเชยคางเรียวขึ้นมาสบตากันเป็นครั้งแรก และเมื่อความจำเป็นที่จะต้องทนมันไม่มีอีกแล้ว ริมฝีปากคู่เดิมก็กดลงกับกลีบปากคู่สวย กดย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความโหยหา

 

 

“พี่เทมป์....หยุด....นะ” เสียงอุทรธ์ที่ช่างหวานนักในโสตประสาทยิ่งสร้างความหึกเหิมในห้วงคำนึง ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่มีอยู่ในร่างกายเหมือนเป็นชนวนชั้นดีที่ทำให้ไฟที่กำลังก่อลุกโชติช่วงโดยง่าย

 

 

“นี่ดื่มมาด้วยใช่ไหม?” มือใหญ่สอดแทรกเข้าไปภายใต้เสื้อนอนตัวเก่ง สัมผัสผิวเนียนนุ่มอย่างย่ามใจ ....และเพียงไม่นานคนตัวเล็กกว่าก็นอนอยู่บนเตียงโดยมีร่างใหญ่คร่อมทับเอาไว้ .....สัมผัสจากริมฝีปากและผิวกายอุ่นๆ ของอีกฝ่ายเริ่มทำให้สติที่ครองอยู่กระเจิดกระเจิงหาทิศทางไม่ได้ ความอบอุ่นของเครื่องปรับอากาศในห้องดูเหมือนจะเย็นไปถนัดเมื่อเทียบกับความร้อนจากมือที่ลากไปทั่วร่าง

 

 

เสื้อผ้าค่อยๆ หล่นมาอยู่ข้างเตียงทีละชิ้นๆ .....ไม่เร่งร้อน.....ทว่าดุดันในรสสัมผัส ปากหยักพรมจูบไปทั่วร่างขาวเนียนก่อนวกกลับมาที่ใบหน้าเรียวที่ยังหลับพริ้ม

 

 

“พี่มาทวงของขวัญวันเกิด......จียงจะให้พี่ไหม?” ซึงฮยอนก้มลงกระซิบเพียงแผ่วเบาที่ข้างหูก่อนจะยิ้มรับเมื่อดวงตาคู่สวยค่อยๆ ปรือขึ้นมา จ้องมองกลับด้วยแววตาที่สั่นระริก

 

 

“ถึงบอกว่าไม่ให้.....พี่เทมป์ก็จะเอาอยู่ดี”

 

“รู้ด้วยแฮะ.....งั้นพี่ขอละนะ....ที่รัก”

 

 

สิ่งที่ผู้คนภายนอกเห็นก็คือ ชเว ซึงฮยอนที่ออกจะเป็นผู้ชายขี้เล่นและดูจะรั่วได้ตลอด..... หากแต่เมื่อยู่บนเตียงเขากลับขับเคลื่อนราวกับสัตว์ป่าที่ฮึกเหิม และหากชเว ซึงฮยอนเป็นเจ้าป่า ควอน จียงก็จะเปรียบเสมือนนายพราน .....เขาไม่ใช่เหยื่อ ....ไม่ชอบที่จะเป็นเหยื่อ....และแน่นอนควอน จียงจะเป็นนายพรานที่อาจหาญที่สุดเพราะเขาสามารถทำให้พญาราชสีห์มาสยบอยู่ที่ปลายเท้าของเขาได้

 

 

“ที่เทมป์”

 

“ครับ?”

 

 

“รอบหน้า......ขอ ON TOP บ้างนะ”

 

 

 

END

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

แถมหน่อย

 

 

 

ตี๊ดๆ ตี๊ดๆ

 

“ฮะพี่”

 

“/ว่าไงอิหนู ......ได้กินสามีกอลิร่าสมใจรึยัง?/” เสียงจากปลายสายเรียกรอยยิ้มจากใบหน้าเรียวได้ไม่ยาก ร่างเล็กกลิ้งไปกลิ้งมากับเตรียงกว้างด้วยความเขิน ก่อนจะตั้งสติเพื่อตอบคำถามนั้น

 

“ก็....ตามที่พี่ดองอุคบอกทุกประการเลยฮะ ทางนี้เจ้าแดซอง ยองเบ แล้วก็เจ้าซึงรีตีบทแตกกระจุย พี่เทมป์ไม่สงสัยเลยแม้แต่นิดเดียว” จียงเหล่สายตามองไปที่ประตูห้อง...ยังไม่มีวี่แววของลิงเผือก

 

 

“/ไอ้กอลิร่านั่นคงเปรมกับของขวัญวันเกิดมันนะ เออๆ โชคดีละกันจียง จากวันนี้ไปแกยอมรับกับการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นได้เลยอิหนู/”

 

“คร้าบบบบบบ ฝากขอบคุณพี่เท็ดดี้ด้วยนะฮะ บอกว่าเดี๋ยวจียงซื้อของไปฝาก”

 

“/อย่าลืมของฉันด้วยล่ะ/”

 

“ไม่ลืมแน่นอน ขืนไม่มีของไปเซ่นเจ้าของแผนการละก็.....มีหวังได้เป็นมังกรตากแห้งแน่ๆ” จียงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเปิดปลดล็อคที่ประตู

 

“พี่ดองอุคฮะ วางละนะลิงกลับมาแล้ว”

 

“/เออๆ/”

 

 

ร่างเล็กซุกตัวลงกับผ้าห่มหนา ก่อนจะแสร้งทำเป็นแอบโผล่ขึ้นมามองแล้วก็ซุกใบหน้าเข้าไปในผืนผ้าอีกครั้ง

 

 

“พี่ไปเอากระเป๋าจากห้องแดซองน่ะ” ร่างใหญ่ทิ้งตัวกับเตียงนุ่ม เลิกผ้าห่มขึ้นพลางแทรกตัวเข้าไปหาคนตัวเล็กที่แสนน่ารัก

 

 

“พี่เทมป์”

 

“ครับ?”

 

 

“ชอบของขวัญวันเกิดไหม?”

 

“ถามโง่ๆ ....รักเลยล่ะ”

 

 

“นึกว่าพี่เทมป์จะไม่ทวงของขวัญวันเกิดซะแล้ว”

 

“พี่อยากได้ของขวัญวันเกิดแบบนี้ทุกวันเลย”

 

 

 

“แล้ว.....ใครห้ามล่ะ”

 

 

 

END